اختلال نعوظ در آقایان 3 علت دارد | علت به نعوظ نرسیدن مردان

اختلال نعوظ چیست؟

اختلال نعوظ (ED) نوعی اختلال مربوط به آلت تناسلی مردانه است که بر توانایی فرد در ایجاد و حفظ نعوظِ به اندازه کافی سفت برای برقراری رابطه جنسی تأثیر می‌گذارد. احساسات شما نقش مهمی در ایجاد و حفظ نعوظ دارند و داشتن احساس آرامش، اعتماد به نفس و تحریک‌پذیری برای این امر ضروری است. با این حال، بروز گاه به گاه مشکلات نعوظ (مثلاً در زمان خستگی یا اضطراب) کاملاً طبیعی است. به طور کلی، اختلال نعوظ در آقایان ۳ دسته علت اصلی دارد (اختلال در سیستم گردش خون، سیستم عصبی و سیستم غدد درون‌ریز) که در ادامه مقاله به صورت مفصل به بررسی آن‌ها خواهیم پرداخت.

چگونه بفهمیم اختلال نعوظ داریم؟

علائم اختلال نعوظ شامل موارد زیر است:

• فقط در برخی مواقعِ پیش از رابطه جنسی توانایی رسیدن به نعوظ را دارید (نه همیشه).
• پیش از رابطه جنسی می‌توانید به نعوظ برسید، اما توانایی حفظ آن را در طول رابطه جنسی ندارید.
• به طور کامل توانایی رسیدن به نعوظ را از دست داده‌اید.
• برای حفظ نعوظ به تحریک بسیار زیادی نیاز دارید.

چگونه بفهمیم اختلال نعوظ ما علت جسمی دارد یا روانی؟

تشخیص اینکه مشکل نعوظ ریشه در جسم شما دارد یا روان، اولین و مهم‌ترین قدم برای درمان آن است. بدن با چند نشانه بسیار ساده می‌تواند تفاوت این دو را مشخص کند:

1. بررسی نعوظ صبحگاهی یا شبانه

• علت روانی: اگر صبح‌ها هنگام بیدار شدن یا در طول خواب شبانه همچنان نعوظ سفت و طبیعی دارید، یعنی رگ‌های خونی و اعصاب شما کاملاً سالم هستند و مشکل شما به احتمال زیاد ریشه روانی (مانند اضطراب یا استرس) دارد.
• علت جسمی: اگر مدت‌هاست که نعوظ صبحگاهی را به طور کامل از دست داده‌اید، احتمالاً با یک مشکل جسمی (مانند اختلال در گردش خون یا اعصاب) روبرو هستید.

2. نحوه شروع مشکل (ناگهانی یا تدریجی)

• علت روانی: اگر تا چند روز یا چند هفته پیش مشکلی نداشتید و اختلال نعوظ به صورت یک‌باره و ناگهانی ایجاد شده است، معمولاً ناشی از عوامل روانی (مانند شوک عصبی، استرس شدید کاری، مشکلات در رابطه یا اضطراب عملکرد) است.
• علت جسمی: اگر متوجه شده‌اید که کیفیت و سفتی نعوظ شما در طول چندین ماه یا سال به آرامی و تدریجی کاهش یافته است، احتمال وجود یک عامل جسمی (مانند گرفتگی عروق، دیابت یا فشار خون) بیشتر است.

3. موقعیتی بودن اختلال

• علت روانی: اگر در خلوت خود (مثلاً هنگام خودارضایی) توانایی رسیدن به نعوظ کامل را دارید، اما هنگام رابطه جنسی با شریک خود دچار مشکل می‌شوید، مشکل کاملاً روانی و وابسته به موقعیت است.
• علت جسمی: اگر در تمام موقعیت‌ها (چه در تنهایی و چه در کنار شریک جنسی) آلت تناسلی توانایی سفت شدن ندارد، علت اصلی جسمی است.

نکته مهم: در بسیاری از مردان، این دو عامل با هم ترکیب می‌شوند؛ یعنی حتی اگر شروع مشکل به دلیل یک بیماری جسمی خفیف باشد، ترس و نگرانی از تکرار آن، یک مانع روانی جدید (اضطراب عملکرد) ایجاد کرده و شرایط را سخت‌تر می‌کند. به همین دلیل مراجعه به پزشک برای تفکیک دقیق این دو مورد اهمیت دارد.

3 دسته علت اصلی اختلال نعوظ

علل احتمالی زیادی برای اختلال نعوظ وجود دارد، اما طبق مقالات تخصصی اختلال نعوظ یا Erectile Dysfunction، از جمله شرایطی که ۳ سیستم اصلی بدن شما را تحت تاثیر قرار می‌دهند:

• سیستم گردش خون: این سیستم شامل رگ‌های خونی است که خون را در سراسر بدن شما حمل می‌کنند. آلت تناسلی شما برای نعوظ و حفظ آن به جریان خون کافی نیاز دارد. همچنین آلت تناسلی برای حفظ خون در داخل خود به مجموعه‌ای از دریچه‌ها متکی است که باید بسته شوند؛ در برخی از انواع اختلال نعوظ، این دریچه‌ها به درستی کار نمی‌کنند و نمی‌توانند خون را نگه دارند.
• سیستم عصبی: سیستم عصبی شما شامل مغز، نخاع و اعصاب است. آن‌ها با هم کار می‌کنند تا تکانه‌های الکتریکی را ارسال کنند که به بدن و همچنین آلت تناسلی شما کمک می‌کند تا حرکت کند و حس داشته باشد. بروز مشکل در این سیستم مانع از انتقال پیام نعوظ می‌شود.
• سیستم غدد درون‌ریز: این سیستم شامل غددی است که هورمون‌ها را تولید و ترشح می‌کنند. هورمون‌ها به بدن شما دستور می‌دهند تا عملکردهای خاصی را انجام دهد. به عنوان مثال، هورمون تستوسترون می‌تواند به گشاد شدن رگ‌های خونی کمک کند که این امر باعث بهبود جریان خون به سمت آلت تناسلی می‌شود و هرگونه اختلال در آن، نعوظ را مختل می‌کند.

عوامل مختلفی که ممکن است در اختلال نعوظ نقش داشته باشند

بیماری ها و شرایط مختلف

• دیابت و نوروپاتی مرتبط با دیابت: قند خون بالا به مرور زمان به رگ‌های خونی و اعصابی که فرآیند نعوظ را کنترل می‌کنند، آسیب می‌رساند.
• فشار خون بالا: فشار خون بالا باعث از بین رفتن خاصیت ارتجاعی رگ‌ها شده و جریان خون کافی به سمت آلت تناسلی را محدود می‌کند.
• کلسترول بالا: رسوب چربی در دیواره رگ‌ها باعث باریک شدن آن‌ها شده و خون‌رسانی به اندام‌های تناسلی را کاهش می‌دهد.
• بیماری‌های عروقی: هرگونه اختلال در عملکرد طبیعی عروق خونی مستقیماً بر توانایی پر شدن آلت تناسلی از خون تأثیر منفی می‌گذارد.
• بیماری مزمن کلیوی: تغییرات شیمیایی و هورمونی ناشی از نارسایی و عملکرد ضعیف کلیه‌ها می‌تواند منجر به ضعف جنسی شود.
• تصلب شرایین (آترواسکلروز): سفت و باریک شدن شریان‌ها به دلیل رسوب پلاک‌ها، مانع از رسیدن جریان خون کافی به لگن و آلت تناسلی می‌شود.
• بیماری پیرونی (Peyronie’s disease): این بیماری با ایجاد بافت اسکار (زخم) در داخل آلت تناسلی باعث انحنای دردناک آن شده و نعوظ را با مشکل مواجه می‌کند.
• تستوسترون پایین: کمبود این هورمون مردانه به صورت مستقیم میل جنسی را کاهش داده و در مکانیسم طبیعی نعوظ اختلال ایجاد می‌کند.
• سکته مغزی: آسیب دیدن بخش‌هایی از مغز که سیگنال‌های جنسی را ارسال می‌کنند، می‌تواند باعث ناتوانی جنسی موقت یا دائم شود.
• صرع: تشنج‌ها و تغییرات فعالیت الکتریکی مغز می‌توانند بر عملکرد جنسی و تنظیمات هورمونی بدن تأثیر منفی بگذارند.
• آسیب‌ها و تروما: شکستگی آلت تناسلی، یا آسیب به استخوان‌های لگن، مثانه، پروستات و نخاع می‌تواند اعصاب و عروق این ناحیه را تخریب کند.
• جراحی‌ها و پرتو درمانی: جراحی‌های لگن (مانند جراحی سرطان پروستات، روده بزرگ یا مثانه) و پرتودرمانی ممکن است به اعصاب ظریف و عروق خونی لگن آسیب برسانند.

داروهای موثر در اختلال نعوظ

• داروهای ضد افسردگی: این داروها با تغییر سطح انتقال‌دهنده‌های عصبی در مغز، در بسیاری از بیماران باعث کاهش میل جنسی و مشکل در نعوظ می‌شوند.
• داروهای ضد اضطراب: اثرات آرام‌بخش قوی این داروها ممکن است باعث کند شدن سیستم عصبی و کاهش واکنش‌های جنسی شود.
• داروهای فشار خون: برخی از این داروها جریان خون به سمت لگن را کاهش داده و ایجاد یا حفظ نعوظ را بسیار دشوار می‌کنند.
• داروهای ادرارآور (دیورتیک‌ها): این داروها با کاهش مایعات بدن و شل کردن عضلات رگ‌ها، می‌توانند بر جریان خون آلت تناسلی تأثیر بگذارند.
• آنتی‌هیستامین‌ها: با مسدود کردن هیستامین در بدن که در عملکرد طبیعی نعوظ نقش دارد، می‌توانند به طور موقت باعث ناتوانی جنسی شوند.
• داروهای شیمی‌درمانی: به دلیل تاثیرات مخرب بر سلول‌ها و ایجاد خستگی مفرط جسمی، بر عملکرد طبیعی سیستم جنسی تاثیر منفی می‌گذارند.
• داروهای بیماری پارکینسون: این داروها عملکرد سیستم عصبی مرکزی را تغییر می‌دهند و ممکن است به عنوان یک عارضه جانبی، بر نعوظ تاثیر بگذارند.
• داروهای سرطان پروستات: این داروها اغلب به صورت عمدی سطح تستوسترون را به شدت کاهش می‌دهند تا رشد سرطان را مهار کنند، که مستقیماً منجر به اختلال نعوظ می‌شود.
• داروهای ضد آریتمی قلبی: داروهای تنظیم‌کننده ضربان قلب می‌توانند بر جریان خون عمومی بدن و در نتیجه خون‌رسانی کافی به آلت تناسلی اثر بگذارند.
• آرام‌بخش‌ها و خواب‌آورها: با سرکوب سیستم عصبی مرکزی، حساسیت، هوشیاری و تحریک‌پذیری جنسی فرد را کاهش می‌دهند.
• شل‌کننده‌های عضلانی: این داروها با شل کردن سیستمیک عضلات و کاهش سیگنال‌های عصبی، ممکن است قدرت نعوظ را تضعیف کنند.
• داروهای ضد تشنج: برخی از این داروها با تغییر در متابولیسم هورمون‌هایی مانند تستوسترون، عملکرد و میل جنسی را مختل می‌کنند.

دیگر ماده های غیردارویی

• الکل: مصرف زیاد الکل سیستم عصبی مرکزی را به شدت سرکوب کرده و ارسال سیگنال‌های مغزی برای ایجاد نعوظ را کند می‌کند.
• آمفتامین‌ها: این مواد محرک می‌توانند عروق خونی را منقبض کرده و مانع از رسیدن خون کافی به آلت تناسلی شوند.
• باربیتورات‌ها: این داروها که مضعف سیستم عصبی مرکزی هستند، با کاهش شدید فعالیت مغز، پاسخ‌دهی جنسی را مختل می‌کنند.
• کوکائین: مصرف این ماده با تنگ کردن شدید و غیرطبیعی رگ‌های خونی (انقباض عروق)، جریان خون اندام تناسلی را به شدت کاهش می‌دهد.
• ماری‌جوانا (حشیش): مصرف آن می‌تواند با گیرنده‌های عصبی تداخل داشته باشد و به مرور زمان میل و توانایی جنسی را سرکوب کند.
• متادون: به عنوان یک داروی مخدر، می‌تواند سطح تستوسترون خون را کاهش داده و منجر به اختلالات جنسی شود.
• نیکوتین: سیگار کشیدن باعث آسیب به پوشش داخلی رگ‌های خونی شده و به مرور زمان جریان خون به آلت تناسلی را مختل و حتی قطع می‌کند.
• مواد افیونی (اپیوئیدها): مصرف مداوم مواد مخدر باعث اختلال در غدد درون‌ریز، افت شدید تستوسترون و ناتوانی جنسی دائمی می‌شود.

شرایط روانی و احساسی

• افسردگی: مواد شیمیایی مغز که باعث ایجاد ارتباط بین مغز و بدن می‌شوند دچار عدم تعادل شده و میل و انرژی جنسی را کاملاً از بین می‌برند.
• اضطراب: ترشح هورمون‌های استرس مانند آدرنالین باعث انقباض عروق خونی شده و از نظر فیزیکی مانع از شکل‌گیری نعوظ می‌شود.
• استرس: فشارهای روانی مداومِ کاری یا زندگی، سیستم عصبی را درگیر کرده و تمرکز و آرامش لازم برای عملکرد جنسی را از فرد می‌گیرند.
• ترس از رابطه جنسی یا صمیمیت (ژنوفوبیا): ترس‌های ریشه‌دار روانی باعث ایجاد یک مانع ذهنی قدرتمند در برابر تحریک جنسی و رسیدن به نعوظ می‌شوند.
• اعتماد به نفس پایین: نگرانی مدام در مورد تصویر بدنی یا عملکرد جنسی باعث ایجاد چرخه استرس شده و در نتیجه اختلال نعوظ را تشدید می‌کند.

چه کسانی بیشتر در معرض اختلال نعوظ هستند؟

شما ممکن است در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به اختلال نعوظ باشید اگر:

• ۴۰ سال یا بیشتر سن دارید.
• به بیماری دیابت مبتلا هستید.
• شاخص توده بدنی (BMI) شما بالاتر از ۲۵ است (اضافه وزن دارید).
• دچار افسردگی هستید.
• فعالیت بدنی ندارید.
• سیگار می‌کشید.

اختلال نعوظ چگونه تشخیص داده میشود؟

پزشک می‌تواند اختلال نعوظ را تشخیص داده و علت آن را مشخص کند. او سوابق پزشکی شما را بررسی کرده و یک معاینه فیزیکی انجام می‌دهد. همچنین سوالاتی در مورد تاریخچه شخصی و جنسی شما می‌پرسد. ممکن است این سوالات باعث خجالت یا معذب شدن شما شوند، اما برای تشخیص سریع علت بیماری، مهم است که با پزشک کاملاً صادق باشید.

سوالات پزشک ممکن است شامل موارد زیر باشد: داروهای مصرفی شما، سابقه تشخیص افسردگی یا اضطراب، میزان استرس، مشکلات در رابطه عاطفی، دفعات توانایی در ایجاد نعوظ، میزان سفتی نعوظ، مدت زمان حفظ آن، سابقه زود انزالی، زمان شروع علائم، وضعیت نعوظ صبحگاهی یا شبانه، و پوزیشن‌های جنسی رایج شما.

همچنین پزشک ممکن است بخواهد با شریک جنسی شما نیز صحبت کند تا دیدگاه بهتری در مورد علل احتمالی پیدا کند. در نهایت برای تایید تشخیص، آزمایشاتی برای شما تجویز می‌شود.

چه تست هایی برای تشخیص اختلال نعوظ ممکن است نیاز باشد؟

نوع آزمایش به این بستگی دارد که پزشک به چه علتی مشکوک باشد. پزشک شما ممکن است موارد زیر را تجویز کند:

• آزمایش‌های خون.
• شمارش کامل خون (CBC).
• پانل چربی (Lipid panel) برای بررسی کلسترول.
• آزمایش‌های عملکرد کبد.
• آزمایش‌های عملکرد کلیه.
• آزمایش‌های تیروئید.
• آزمایش تستوسترون.
• آزمایش ادرار (Urinalysis).
• سونوگرافی داپلر آلت تناسلی.
• آزمایش‌هایی برای اندازه‌گیری واکنش اعصاب آلت تناسلی به ارتعاش (بیوتزیومتری آلت تناسلی).
• داروهایی که به طور موقت باعث نعوظ می‌شوند (تزریق وازواکتیو).
• آنژیوگرام رزونانس مغناطیسی (MRA).

نکته: پیش از انجام هر آزمایش، پزشک در مورد نحوه انجام آن به شما توضیح می‌دهد. اگر در هر مرحله احساس راحتی نکردید، می‌توانید تصمیم بگیرید که آزمایش را انجام ندهید.

بهترین روش های درمان اختلال نعوظ چیست؟

اولین قدم در درمان اختلال نعوظ، شناسایی علت زمینه‌ای آن است. پزشک به شما در تعیین بهترین درمان کمک خواهد کرد. گزینه‌های درمانی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• ورزش‌های قلبی عروقی: حداقل ۴۵ دقیقه ورزش هوازی شدید (مانند پیاده‌روی سریع، دویدن، شنا، دوچرخه‌سواری و طناب زدن)، سه بار در هفته می‌تواند به درمان برخی موارد خفیف اختلال نعوظ کمک کند.
• ترک سیگار: برای مردان مبتلا به اختلال نعوظ خفیف، ترک سیگار می‌تواند پس از چند ماه باعث بهبودی چشمگیر شود.
• صحبت با یک درمانگر جنسی (سکس‌تراپیست).
• داروهای خوراکی: داروهایی که به افزایش جریان خون به سمت آلت تناسلی کمک می‌کنند، مانند سیلدنافیل (ویاگرا)، واردنافیل (لویترا)، تادالافیل (سیالیس) یا آوانافیل (استندرا). این داروها معمولاً در عرض یک ساعت شروع به کار می‌کنند.
• شاک‌ویو تراپی متمرکز با شدت پایین (LiSWT): یک روش درمانی غیرتهاجمی است که با استفاده از امواج صوتی، جریان خون ناحیه را بهبود می‌بخشد. مشاهده نتایج این روش ممکن است تا دو ماه زمان ببرد.
• داروهای تزریقی: داروهایی که مستقیماً به آلت تناسلی تزریق می‌شوند تا نعوظ ایجاد کنند (مانند آلپروستادیل، پاپاورین، فنتولامین یا ترکیبی از آنها). این داروها در عرض ۱۰ دقیقه شروع به اثرگذاری می‌کنند.
• دستگاه انقباض خلاء (پمپ آلت تناسلی): پمپ‌های آلت تناسلی تقریباً بلافاصله عمل کرده و باعث نعوظ می‌شوند.
• درمان جایگزینی تستوسترون: به صورت ژل، تزریق، چسب (پچ) و پلت در دسترس است و اثرگذاری آن در عرض چهار هفته آغاز می‌شود.
• جراحی ایمپلنت (پروتز) آلت تناسلی: روشی است که در آن جراح دستگاهی را در داخل آلت تناسلی قرار می‌دهد تا آن را سفت کند. این دستگاه هیچ تاثیری بر احساس، ادرار کردن یا ارگاسم طبیعی فرد نخواهد داشت.

ویاگرا و سیالیس، بهترین داروی درمان اختلال نعوظ

وقتی صحبت از بهترین و قویترین قرص نعوظ می‌شود، دو داروی ویاگرا (سیلدنافیل) و سیالیس (تادالافیل) همیشه در خط اول درمان قرار دارند. این داروها با گشاد کردن عروق و افزایش شدید جریان خون به سمت آلت تناسلی، به ایجاد و حفظ یک نعوظ سفت و پایدار کمک می‌کنند.

تجربه بالینی و گزارش مصرف‌کنندگان نشان می‌دهد که نسخه‌های اصل و خارجی این دو دارو، به دلیل استفاده از مواد اولیه با خلوص بالاتر و فرمولاسیون بسیار دقیق‌تر، بهترین و قابل‌اعتمادترین نتیجه را به همراه دارند. مصرف نمونه‌های اورجینال نه تنها اثربخشی سریع‌تر و قوی‌تری دارد، بلکه عوارض جانبی معمول داروها (مانند سردرد یا تپش قلب) را نیز به حداقل ممکن می‌رساند و یک رابطه جنسی باکیفیت و بدون استرس را تضمین می‌کند.